بسم الله الرحمن الرحیم

السلام علیک یا مولای یا صاحب الزمان؛ ادرکنا ارشدنا.

عجل الله تعالی لک الفرج و رحمة الله و برکاته

لعن الله اعدائکم من الجنة و الناس اجمعین

بابی انت و امی و نفسی لک الوقاء و الحمی.

 

سلام علیکم و رحمة الله

 

ایام فاطمیه پیش روی ماست.

 

هر چه پیش آید زهرا با علی است

اول و آخر کلامش یا علی است.

 

 

حالا ممکن است آزموده شویم؛ ممکن است خرابکاری هایی داشته باشیم که اوضاع و احوالمان آنگونه نباشد که باید؛ در همه احوال خوش و ناخوش که احوال ناخوشمان از خود ماست (ما اصابکم من مصیبة فبما کسبت ایدیکم)، ممکن است دنیایمان آنگونه نباشد که چشم نه چندان بصیرمان به دنبال آن است؛ در همه احوال خوش و ناخوش قرار بود و قرار است که همه توجهم به صاحب الزمان سلام الله علیه باشد؛ "همه توجهم" در "هر چه" پیش آید... که مقدمکم امام طلبتی.

قرار بود و هنوز هم هست که صدر خواسته های قلبم، مولایم سلام الله علیه باشد؛ سلامتیشان، دلخوشیشان، تعجیل در گشایش امرشان؛ در هر چه پیش آید.

"هر چه" پیش آید زهرا با علی است

اول و آخر کلامش یا علی است.

 

باید تلاش کنم حداقل در ایام فاطمیه، کمی کم تر از قبل مولایم سلام الله علیه نزد خودم غریب باشند.

 

یا رب انت الذی تکشف الضر و تجیب المضطر اذا دعاک و تنجی من الکرب العظیم فاکشف الضر عن ولیک و اجعله خلیفة فی ارضک کما ضمنت له.