هكذا

السلام عليک يا مولاي يا صاحب الزمان.

لعن الله اعدائکم من الجن والانس اجمعين.

بابي انت و امي و نفسي لک الوقاء و الحمي.

سلام عليکم و رحمة الله.

بايد مولايم را از خداوند متعال التماس کنم؛ در زمانه‌اي که معناي دعا فرق کرده است و ديگر نه از سر نياز و التماس که معناي مشترک همه ذهنهايمان از دعا کردن لقلقه زبانهايمان است همچون همه دعاکردن‌هاي ديگرمان، ديگر نبايد براي فرج دعا کرد که بايد التماس کرد و نبايد به ديگران گفت که براي فرج دعا کنند که بايد گفت التماس کنيد و التماس کنيم؛ با زاري، با نا نداشتن براي اينکه حتي بگويم اللهم عجل فرجه، که التماس اين توان‌بريده را شايد بتوان از نگاهش فهميد؛

يا راحم عبرة يعقوب عجل فرج مولانا صاحب الزمان.

و ارحم استکانتنا بعده...

به بيچارگيمان

درماندگيمان

رحم کن.